arbeit macht frei

Ομιλείτε ελληνικά;

2007-05-15T10:57:00.000Z

Στην «Πολίτικη κουζίνα» λέει ότι η λέξη γαστρονομία έχει μέσα της τη λέξη αστρονομία. Επίσης η λέξη ονειρεύομαι έχει μέσα της τη λέξη ρεύομαι. Αντίστοιχα:

Η λέξη Ισπανός έχει μέσα της τη λέξη σπανός
Η λέξη αβοκάντο έχει μέσα της τη λέξη κάντο
Η λέξη σφραγίδα έχει μέσα της τη λέξη γίδα (το ίδιο και η καταιγίδα)
Η λέξη εφοπλιστής έχει μέσα της τη λέξη ληστής
Η λέξη αδολεσχία έχει μέσα της τη λέξη ΔΟΛ (δίκαιο μου φαίνεται)
Καμιά άλλη ιδέα;

Όνειρο-Κρήτης

2007-03-29T14:54:00.000Z

Κάθε βράδυ, πριν κοιμηθώ, προετοιμάζω τον εαυτό μου να δει το αγαπημένο μου όνειρο. Είναι, λέει, τέλη Αυγούστου (δεν ξέρω γιατί αλλά η αγαπημένη μου περίοδος του χρόνου ήταν πάντα από τις 25 Αυγούστου μέχρι τις 10 Σεπτέμβρη. Οι μέρες εκείνες έχουν μια ανεξήγητη για μένα γλύκα, έναν αποχαιρετισμό και ένα καλωσόρισμα ταυτόχρονα), είμαι γύρω στα 19 (ο τυχερός μου αριθμός) και κάνουμε μπάνιο με τη φίλη μου τη Νίκη στα Φαλάσαρνα, στην Κρήτη. Έχει πάει 8 το βράδυ, ήδη η μέρα έχει μικρύνει πολύ, στην παραλία δεν υπάρχει ψυχή, κολυμπάμε γυμνές και η συζήτηση μας έχει κάνει να ξεχαστούμε και να ξανοιχτούμε στα βαθιά. Εκεί που πλατσουρίζουμε ανέμελες κι ευτυχισμένες, γελάμε και κάνουμε το run-down της χθεσινοβραδινής εξόδου μας στα Χανιά, μας πλησιάζει μια πανέμορφη γοργόνα. Τα μαλλιά της είναι χρυσά, φορά ελάχιστο κόκκινο κραγιόν και αδιάβροχη μάσκαρα. Κι ενώ είναι έτοιμη να μας κάνει την ερώτηση- κλισέ («Ζει ο Βασιλιάς Αλέξανδρος») η Νίκη την προλαβαίνει: «Μάταια τον ψάχνεις. Ακόμη κι αν δεν έχει πεθάνει, αν σε ήθελε, θα ερχόταν μόνος του να σε βρει. Σκοπός είναι να μάθεις να περνάς και μόνη σου καλά».
Όταν δεν έχουμε σχέση, συνηθίζουμε να λέμε ότι είμαστε μόνοι/ -ες μας. Κι όμως, γνωρίζω ανθρώπους σε σχέσεις που νιώθουν πιο μόνοι τους και από τα πιο απελπισμένα μπακούρια. Και είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι από μας έχουμε υπάρξει σε σχέσεις όπου έχουμε αισθανθεί μόνοι μας. Αντίστοιχα, ξέρω ανθρώπους που, αν και για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα έχουν βρεθεί εκτός σχέσης, λάμπουν από ευτυχία. Κι αυτό γιατί η μοναξιά δεν είναι αντιστρόφως ανάλογη των οργασμών ή των εξόδων που έχει ένας άνθρωπος με εκπρόσωπο του αντίθετου φίλου. Είναι ευθέως ανάλογη του πόσο καλά τα έχεις με τον εαυτό σου. Γιατί όσες σχέσεις κι αν κάνει κανείς στη ζωή του, η πιο ουσιαστική είναι αυτή που έχει με τον εαυτό του.
Είμαι η Ε., είμαι "μόνη" και είμαι καλά. Ρωτήστε και τη φίλη μου τη Νίκη, αν δεν με πιστεύετε.

Μου αρέσει πολύ...

2007-03-29T14:32:00.000Z

...το Getting Closer του Christoffer Berg. Ιδίως ο στίχος "You got to dance closer to the ones that you love". Με κάνει να θέλω να χορέψω.

Για λευκότερα λευκά

2007-03-20T13:26:00.000Z

Δεν είμαι σίγουρη τι είναι χειρότερο να αντικρίζεις πρώτη φορά, την πρώτη ρυτίδα ή την πρώτη λευκή τρίχα. Επιλέγω το δεύτερο αφού την πρώτη μου ρυτίδα την απέκτησα γύρω στα 15 μου. Μια κάθετη χαρακιά δίπλα στο δεξί φρύδι. «Ρυτίδα έκφρασης», όπως έλεγε η μαμά μου για να συμπληρώσει αμέσως μετά «με τόση τσαντίλα και νεύρο που είχες από μικρή, σού άξιζε ένα παράσημο». Έτσι, πολύ νωρίς έμαθα να ζω με τη ρυτίδα μου.
Όμως η θέα της πρώτης λευκής τρίχας με τάραξε. Ήταν πριν από ένα χρόνο περίπου. Την αντίκρισα, αγουροξυπνημένη, ξαφνικά ένα πρωί και, όπως λένε μπροστά στις κάμερες όλοι οι γείτονες των δολοφόνων (άλλο αν οι τελευταίοι μέχρι τότε χαλούσαν τη γειτονιά με το ξύλο που έριχναν στις γυναίκες και τα παιδιά τους, τσακώνονταν με όλους στο καφενείο, «έπεσα από τα σύννεφα». Την κοιτούσα, την ξανακοιτούσα, την τέντωνα, την έκρυβα πίσω από τα άλλα (κόκκινα ακόμα, ευτυχώς) μαλλιά. Όλο αυτό θα πρέπει να κράτησε τουλάχιστον μισή ώρα. Την ίδια κιόλας μέρα έκλεισα ραντεβού στο κομμωτήριο.
Όσα cd του Miles Davis κι αν βάλω στο player, νομίζω ότι ποτέ δεν θα καταφέρω να δω cool το συγκεκριμένο θέμα. Υπάρχουν γυναίκες που τα χουν βρει με τις (λευκές) τρίχες τους. Τις θαυμάζω. Εγώ δεν μπορώ. Το παραδέχομαι.
Η πρώτη λευκή τρίχα σηματοδοτεί the end of an era. Και την αρχή του ποιου;
Υ.Γ. Από τότε στο κεφάλι μου έχουν φυτρώσει εντελώς αυθαίρετα περίπου τέσσερις – πέντε ακόμα. Τις καμουφλάρω με το τρίτο πιο αποτελεσματικό όπλο της γυναίκας μετά το κλάμα και το κόκκινο κραγιόν. Τη βαφή μαλλιών. Όσες όμως κι αν βγουν χωρίς τη συναίνεσή μου, καμιά δεν θα είναι σαν εκείνη την πρώτη.

Υπόσχεση

2007-03-20T13:25:00.001Z

Θα σε ξεχνάω κάθε μέρα.

Επτά ταινίες

2007-03-16T13:53:00.000Z

Ευχαριστώ πολύ την renton για την πάσα

1. Bitter moon (Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα): Έρωτας, διαστροφή, εξάρτηση, ανάγκη σε μια υπέροχη Πολανσκική ατμόσφαιρα. Ό,τι πιστεύω και δεν πιστεύω για τη δύναμη του έρωτα και της σαρκικής εξάρτησης σε 139 λεπτά.
2. Annie Hall (Νευρικός Εραστής): Ο Γούντι Άλεν ήταν και παραμένει ένας από τους λόγους που αγαπώ τόσο τον κινηματογράφο. Στη θέση αυτής της ταινίας θα μπορούσα να βάλω και το περσινό Match Point. Θα το κάνω όταν θα έχω δει και αυτή τουλάχιστον 15 φορές.
3. Rear Window (Σιωπηλός Μάρτυρας): Η ταινία αυτή ήταν το θέμα της πτυχιακής μου. Την έχω δει τόσες φορές που ξέρω το σενάριό της απέξω. Όταν ο Χίτσκοκ κάνει τέχνη τη μικρή κατίνα που έχουμε όλοι μέσα μας.
4. Four Weddings and a funeral (Τέσσερις γάμοι και μια κηδεία): Το είδος του χιούμορ που γουστάρω, με τον ηθοποιό που γουστάρω όσο ελάχιστοι. Η μοναδική ταινία που έχω δει δύο φορές στο καπάκι.
5. Johnny got his gun (O Τζόνι πήρε το όπλο του): Την είδα ένα Σάββατο απόγευμα, σε θερινό σινεμά. Μετά είχα κανονίσει να βγω. Φυσικά δεν πήγα πουθενά. Έκλαιγα όλο το βράδυ. Δεν τολμώ να την ξαναδώ.
6. Taxi Driver (O Ταξιτζής): Η ταινία που μπορεί να σε κάνει πιο ώριμο από τη μία στιγμή στην άλλη. Ούτως ή άλλως ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο είναι ο αγαπημένος μου ηθοποιός ever. Όσο σκέφτομαι ότι ο Σκορτσέζε έχασε το Όσκαρ γι αυτή την ταινία από τον Ρόκι, τρελαίνομαι.
7. Σχετικά με τον Σμιντ (About Schmidt): Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη σκηνή με το γράμμα στο παιδάκι από την Αφρική. Μια ταινία που σε κάνει να θες να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Ο (μισός Έλληνας) Αλεξάντερ Πέιν είναι ένας λόγος να πιστεύεις στον αμερικανικό κινηματογράφο.

Τώρα που τελείωσα, συνειδητοποίησα ότι παρόλο που μου αρέσει πολύ ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος, όλες οι ταινίες που διάλεξα είναι αγγλόφωνες. Ντροπή μου. Ζητώ ταπεινά συγνώμη από τους Μπονιουέλ, Ρομέρ, Αλμοδόβαρ κλπ.

Με τη σειρά μου, ρίχνω το μπαλάκι στους:

Kabamaru
Ιt is
Switters
Pseftra
Sorry_girl

Σαρμπέλ epoque

2007-03-02T14:35:00.000Z

-Πάνω από 5,5 εκατομμύρια επισκέπτες πηγαίνουν κάθε χρόνο να προσκυνήσουν τις δημοφιλέστερες θαυματουργές εικόνες σε εκκλησίες όλης της Ελλάδας.
-1.955.000 τηλεθεατές είδαν τη σειρά «Μαρία η Άσχημη» στο Mega στις 28 Φεβρουαρίου ενώ τον ελληνικό τελικό της Eurovision στη ΝΕΤ επέλεξαν 1.737.000 τηλεθεατές.
(Πηγή: Τα Νέα 2/3/2007)

I feel happy...

2007-02-28T13:29:00.000Z

...όταν ξυπνάω το πρωί και έξω από την πόρτα μου με περιμένει το πακετάκι από το Amazon. It makes my day.

4-5 πράγματα που ξέρω γι αυτήν

2007-02-21T10:00:00.000Z

Ευχαριστώ πολύ τον switters για την πρόσκληση. Πάρε πέντε λοιπόν

1. Λατρεύω την jazz. Κλαίω με τη φωνή της Billie, ονειρεύομαι με το πιάνο του Thelonious, ξεχνιέμαι με την τρομπέτα του Miles. Το καλύτερό μου είναι όταν παίρνω ένα βιβλίο, βάζω ένα από τα αγαπημένα μου cd και κάθομαι στον καναπέ. Μπορεί να μου πάρει μέρες.

2. Είμαι ενοχική καπνίστρια. Δεν καπνίζω πολύ αλλά σχεδόν κάθε φορά που καπνίζω σκέφτομαι "αυτό είναι το τελευταίο πακέτο, αυτό ήταν, το κόβω". Φυσικά ποτέ δεν γίνεται. Θέλω να σταματήσω. Αν όχι να καπνίζω, τουλάχιστον να έχω ενοχές.

3. Το αγαπημένο μου φρούτο είναι η φράουλα. Είτε σαν φρούτο, είτε σαν τσίχλα, είτε σαν χυμός, είτε σαν κοκτέιλ. Και τα αγαπημένα μου λουλούδια οι μαργαρίτες.

4. Φοβάμαι πολύ τα ύψη. Δεν τολμώ να περάσω πάνω από γέφυρα, ακόμη και του τρένου, δεν μπορώ να βγω σε ένα μπαλκόνι και να κοιτάξω από κάτι. Επίσης φοβάμαι τους ανθρώπους που μιλούν για τον εαυτό τους στο τρίτο ενικό. π.χ. φοβάμαι τη Μαρία που λέει "από δω και στο εξής θα κοιτάξω τη Μαρία"

5. Στη ζωή μου έχω αγαπήσει δύο άντρες. Τον πρώτο φιλικά και τον δεύτερο ερωτικά. Τον πρώτο τον έχασα πριν λίγες μέρες. Είχε πολύ καλή καρδιά και δεν άντεξε. Τον δεύτερο τον έχασα πριν λίγους μήνες. Είχε πολύ καλή καρδιά και δεν με άντεξε.

Υ.Γ. Επίσης θα ήθελα να συμπληρώσω ότι έχω ωραία μάτια. Βέβαια φροντίζω να διατηρώ το χρώμα τους αναλλοίωτο. Κλαίω πολύ συχνά. Τελικά μου άρεσε πολύ αυτό. Ήταν κάτι σαν ψυχοθεραθεία. Άσε που μου δόθηκε η ευκαιρία να γράψω για το αγαπημένο μου θέμα. Δεν ρίχνω πουθενά το μπαλάκι, όχι γιατί σνομπάρω αλλά γιατί είμαι τόσο άσχετη που δεν ξέρω πώς να το κάνω. Υπόσχομαι να προσπαθήσω μέσα στη μέρα.

Καλημέρα (κατά)θλιψη

2007-02-09T14:39:00.000Z

Η πρώτη φορά που κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με την πάρτη του ήταν τον Ιούλιο του 2004. Την επόμενη μέρα που η Ελλάδα πήρε το Euro εμφανίστηκε στη δουλειά με την μπλούζα της Εθνικής Ιταλίας. Η συνέχεια απλώς επιβεβαίωσε τις υποψίες μου. Ερχόταν στη δουλειά χωρίς πορτοφόλι, χωρίς κλειδιά, φορώντας δύο διαφορετικές κάλτσες, τα ίδια ρούχα καμιά βδομάδα και καμιά φορά δεν ερχόταν καθόλου. Και που ούτε έμπαινε στον κόπο να ειδοποιήσει κάποιον. Δεν τον είχα δει ποτέ να γελάει με τα αστεία που κάναμε εμείς οι υπόλοιποι. Η μόνη φορά που τον είδα να χαμογελάει ήταν σε μια άσχετη στιγμή, μόνος, του κοιτώντας την οθόνη του υπολογιστή του και κλικάροντας επίμονα τον κέρσορα στο μαύρο wallpaper.
Τα πράγματα «σκούρυναν» πριν δυο μήνες περίπου. «Τι κάνεις Δ.;» τον ρωτάω. «Ό,τι μπορώ» μου απαντάει. Πράγματι έκανε ό,τι μπορούσε. Έβαζε πρόγραμμα ημέρας μόνο και μόνο για να αναγκάζεται να το ακολουθήσει, έβγαινε με φίλους κάθε βράδυ για να μη μένει σπίτι, γνώριζε γυναίκες και παρόλο που δεν πολυγούσταρε, το πάλευε για να έχει με κάτι να ασχολείται.
Μια μέρα πήγαμε για καφέ. «Κάθε βράδυ ξυπνάω ιδρωμένος και γεμάτος άγχος για λόγους που κι εγώ καλά καλά δεν καταλαβαίνω. Δεν βρίσκω χαρά σε τίποτα. Ακόμη και τα πράγματα που με γέμιζαν κάποτε χαρά τώρα με αφήνουν απαθή». Μετά από πολλές συζητήσεις πείστηκε να πάει σε ειδικό. Διάγνωση: Κατάθλιψη. Αυτή τη στιγμή ακολουθεί φαρμακευτική αγωγή και ήδη έχει αρχίσει να ξαναβρίσκει το κέφι του. Προχθές μάλιστα τον είδα να γελάει όταν αναφέραμε ότι η Ελεωνόρα Μελέτη αντί να πει τα βλέμματα είναι στραμμένα είπε «τα στρέμματα είναι βλαμμένα».
Υ.Γ.: Ο Δ. είναι ένας από τους 550.000 συνανθρώπους μας στην Ελλάδα που πάσχουν από κάποιας μορφής κατάθλιψη. Οι γυναίκες είναι δύο φορές πιο πιθανό να εκδηλώσουν τέτοια συμπτώματα, ενώ είναι η νόσος που συχνότερα από κάθε άλλη μπορεί να οδηγήσει στην αυτοκτονία.

Δυνατός και γερός για να γίνεις, κάθε βράδυ Carnation (δις) να πίνεις

2007-02-06T16:36:00.001Z

Με μια άλλη σε είδα, γι αυτό γυρνάω σελίδα
Με μια άλλη σε είδα να πηδιέσαι, εγώ ξερνάω απ΄ το ποτό κι εσύ μαδιέσαι.
(προσφέρω στίχους σε νεαρές λαϊκές τραγουδίστριες που δεν έχουν κάνει ακόμη δίσκο. Έχω βίσμα σε νεκροταφείο για γαρύφαλλα σε καλή τιμή).

Bored to be wild

2007-01-17T11:40:00.000Z

Αν υπάρχει ένα φαινόμενο, στο οποίο δεν έχει δοθεί η σημασία που θα έπρεπε, αυτό είναι η βαρεμάρα.
Ο Μάρτιν Ντόελμαν διακρίνει τέσσερις τύπους βαρεμάρας:
1) η καταστασιακή βαρεμάρα, όταν κάποιος περιμένει κάτι, ακούει μια διάλεξη ή παίρνει το τρένο
2) η βαρεμάρα σε σχέση με τον κορεσμό, όταν κάποιος έχει πάρει τόσο μεγάλη δόση από το ίδιο πράγμα, που όλα του φαίνονται κοινότοπα
3) η υπαρξιακή βαρεμάρα, όπου η ψυχή δεν έχει περιεχόμενο και ο κόσμος είναι ουδέτερος και
4) η δημιουργική βαρεμάρα, η οποία δε χαρακτηρίζεται τόσο από το περιεχόμενό της όσο από τα αποτελέσματά της: ότι κάποιος εξαναγκάζεται να κάνει κάτι εντελώς καινούριο
Η τελευταία περίπτωση βαρεμάρας είναι σίγουρα αυτή από την οποία «πάσχει» η 94χρονη που πριν λίγο καιρό έκανε για πρώτη φορά αερόστατο στα δεν θυμάμαι πόσα χιλιάδες πόδια.
Όσο κι αν έχω ψάξει να βρω το είδος της βαρεμάρας που με δέρνει είκοσι και χρόνια τώρα, αυτό έχει καταστεί αδύνατο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι κατά καιρούς έχω περάσει και από τις τέσσερις παραπάνω περιπτώσεις. Αυτή η βαρεμάρα μου μου έχει κοστίσει αρκετές φορές σε δουλειές, γκόμενους, φιλίες, λεφτά και πολλά άλλα πράγματα που βαριέμαι να κατονομάσω. Η λόγω βαρεμάρας αναβλητικότητά μου έχει χτυπήσει τέτοια επίπεδα που έχω βαρεθεί τη βαρεμάρα μου.
Ένας φίλος μου μου είπε ότι βαριούνται μόνο οι έξυπνοι άνθρωποι αφού δεν βρίσκουν νόημα στα πράγματα για τα οποία οι περισσότεροι άνθρωποι συνηθίζουν να καταναλώνουν πολύ φαιά ουσία. Ασπάζομαι την άποψή του – αφού με βολεύει- και συνεχίζω να βαριέμαι.

Δέκα πράγματα που βαριέμαι πολύ
1) Το κουτσομπολιό
2) Το κομμωτήριο (εκτός από τη φάση που ο Μάνος μου λούζει τα μαλλιά και μου κάνει παράλληλα μασάζ στο κεφάλι)
3) Τους ηλίθιους ανθρώπους
4) Να περιμένω να ζεσταθεί ο θερμοσίφωνας
5) Την φλυαρία και τις δικαιολογίες
6) Τη Δευτέρα το πρωί στη δουλειά
7) (Τώρα που το σκέφτομαι) τη δουλειά
8) Τα ελληνικά σίριαλ (ναι, και το Παρά Πέντε)
9) Να πλένω πιάτα
10) Να εξηγώ

Οι ατάκες της βαρεμάρας
«Αν η εργασία είναι η λύση, τότε το πρόβλημα πρέπει να είναι πολύ ηλίθιο»
Ανώνυμος

«Η δουλειά δεν είναι ντροπή, είναι βλακεία» Γκράφιτι

«Η σκληρή δουλειά δεν σκότωσε ποτέ κανέναν αλλά γιατί να παίζουμε με την τύχη μας;»
Edgar Bergen

«Οι αμερικάνοι εν γένει ξοδεύουν τόσο πολύ χρόνο στο να κάνουν πράγματα που είναι επείγοντα που δεν τους μένει καθόλου για να κάνουν αυτά που είναι σημαντικά»
Henry Ward Beecher

«Η σκληρή δουλειά είναι το καταφύγιο όσων δεν έχουν τίποτα να κάνουν».
Oscar Wilde

«Ένα από τα συμπτώματα της επερχόμενης νευρικής κατάρρευσης είναι να πιστεύει κάποιος πως η δουλειά του είναι τρομερά σημαντική»
Bertrand Russell

«Αν η σκληρή δουλειά ήταν αρετή, τα μουλάρια θα έπρεπε να είναι άγιοι»
James D. Richardson

«Ο Πιέρ Ντε Κουπερτέν έλεγε ότι σημασία έχει η συμμετοχή, αλλά σήμερα σημασία έχει η όσο το δυνατό μικρότερη συμμετοχή»
Corinne Maier

Τα soundtrack της βαρεμάρας
Bored to death – G.G. Allin
Something to Do – Deepeche Mode
Fuck you anyway – Archive

Τα βιβλία της βαρεμάρας
Η φιλοσοφία της βαρεμάρας – Λαρς Σβεντσεν
Η σημασία του να μην κάνεις τίποτα - Όσκαρ Ουάιλντ
Καλημέρα Τεμπελιά: Το εγχειρίδιο του λουφαδόρου-Κορίν Μάγιερ,
How to be Idle - Τομ Χόντγκινσον

Οι ταινίες της βαρεμάρας
Η μέρα της μαρμότας – Χάρολντ Ράμις
Η ωραία της ημέρας – Λιουί Μπονιουέλ
Οι περισσότερες ταινίες του Αγγελόπουλου

Η άγνωστη Χ.

2007-01-16T09:39:00.000Z

«Το ξέρω πως καθένας μονάχος πορεύεται στον έρωτα, μονάχος στη δόξα και στο θάνατο.
Το ξέρω. Το δοκίμασα.
Δεν ωφελεί.
Άφησέ με να ΄ρθω μαζί σου.»

Γιάννης Ρίτσος

Αν είναι αλήθεια αυτό που λένε πολλοί, ότι δηλαδή η τύχη και οι συγκυρίες κυβερνούν αυτόν τον κόσμο, η γνωριμία της Χ. με τον Ψ. ήταν καθαρά θέμα συγκυριών. Αλλά και λογικό επακόλουθο θα πρόσθετα εγώ για μια κοπέλα που ήρθε από την επαρχία στην Αθήνα αμέσως μετά το Λύκειο και έχοντας μόλις αφήσει πίσω της έναν αρκετά ζόρικο χρόνο γεμάτο Λατινικές λέξεις που άφηναν τον επιθανάτιο ρόγχο τους μπροστά στα πρησμένα από το διάβασμα μάτια της, αρχαιοελληνικές τελικές μετοχές, Μεγάλες Ιδέες που έφτασαν το πολύπαθο ελληνικό στράτευμα μέχρι τη γραμμή Εσκίρ Σεχίρ – Κιουτάχεια – Αφιόν Καραχισάρ και νεοελληνικές εκφράσεις που στόχο είχαν να κεντρίσουν το ενδιαφέρον των βαθμολογητών των Πανελληνίων ακόμη κι αν μετά δεν επρόκειτο να τις χρησιμοποιήσει ποτέ ξανά.
Μετά, λοιπόν, από όλη αυτή την ταλαιπωρία – η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, είχε αφήσει αρκετά πίσω τις σχέσεις τις με τα αγόρια-, μια νέα σχέση ήταν όχι μόνο καλοδεχούμενη, αλλά σχεδόν επιβεβλημένη. Κι όμως ο Ψ, δεν ήταν κάποιος πρωτοετής συμφοιτητής της στην Πάντειο, ούτε έστω κάποιος φοιτητής άλλου τμήματος σαν κι αυτούς που συνήθιζε να χαζεύει με τις φίλες της στο κυλικείο της σχολής λίγο πριν το μάθημα του Γιάγκου Ανδρεάδη. Γνώρισε τον Ψ. μέσω της αδερφής της, η οποία σπούδαζε ήδη στην Αθήνα. Ο Ψ και η αδερφή της ήταν ήδη φίλοι. Ο Ψ. ήταν τρία χρόνια μεγαλύτερος της Χ. Όπως και να το δεις, ο τρόπος γνωριμίας τους δεν ήταν όσο ρομαντικός ή πρωτότυπος θα ήθελε η Χ..
Η γνωριμία τους δεν ήταν αυτό που τα γυναικεία περιοδικά λένε «έρωτας με την πρώτη ματιά». Το αντίθετο θα λέγαμε. Ο Ψ. ήταν καστανόξανθος, Παναθηναϊκός, δεν κάπνιζε, δεν έπινε καφέ, ήταν σχετικά χαμηλών τόνων και φαν της Μαράι Κάρεϊ. Δηλαδή, όλα αυτά που ΔΕΝ ήταν η Χ. Κι όμως, σιγά σιγά ο ένας κατάφερε να κεντρίσει και να κερδίσει τον άλλο. Την Χ. την κέρδισε η φυσική του ευγένεια, ο τρόπος που την πρόσεχε, το ενδιαφέρον που της έδειξε από την αρχή, η προθυμία του να συζητάνε ώρες πολλές για βιβλία, ταινίες, μακρινές χώρες, την τρύπα στο χαλί. Τον Ψ. τι να τον κέρδισε άραγε; Σε ένα πάρτι η Χ., έχοντας πιει και λίγο παραπάνω, έκανε το πρώτο βήμα και ο Ψ. ανέβηκε ευχαρίστως όλη την υπόλοιπη σκάλα. Την επόμενη μέρα πήγαν για καφέ και ο Ψ. της είπε ότι θέλουν να είναι μαζί. Η Χ. δέχτηκε πρόθυμα αφού πρώτα πέταξε ένα «να ξέρεις πάντως ότι εγώ βαριέμαι εύκολα τ΄ αγόρια».
Η σχέση τους ξεκίνησε αργά, ήρεμα και χαλαρά, όπως ξεκινά κανείς να παίζει ένα παιχνίδι σκάκι, που ελλείψει παρέας είναι αναγκασμένος να κινεί μόνος του τόσο τα άσπρα όσο και τα μαύρα πιόνια, κι έτσι όποιο αποτέλεσμα κι αν έρθει λίγο θα τον στενοχωρήσει. Οι διαφωνίες και οι τσακωμοί τους ήταν ελάχιστοι κι αν ψάχνεις την ένταση και τις παθιασμένες εκδηλώσεις, σίγουρα δεν θα τις βρεις σε αυτή τη σχέση. Και η Χ. δεν ήταν κι ο πιο εύκολος άνθρωπος του κόσμου. Μάλλον δύστροπη θα την χαρακτήριζαν όσοι της ήξεραν. Όμως η αγάπη και η ζεστή αγκαλιά του Χ. την έκανε να αισθάνεται σιγουριά και ασφάλεια. με αποτέλεσμα γρήγορα να τον αγαπήσει κι αυτή.
Κάπως έτσι περνούσαν και τα χρόνια. Οι όμορφες στιγμές ήταν πολλές, η αγάπη τους όλο και μεγάλωνε και πολλά πράγματα που κάποιοι για συντομία τα ονομάζουν συνήθεια άρχισαν να τους δένουν. Πέρασαν κι άλλα χρόνια που γεμίζουν αρκετά άλμπουμ με φωτογραφίες ή (αργότερα) αρκετά MB μνήμης. Η Χ. πήρε πτυχίο, έπιασε δουλειά, το ίδιο και ο Ψ. Όμως η Χ. δεν ήταν ικανοποιημένη. Κάτι έλειπε. Αλλά τι; Τα βιβλία της, οι μουσικές της, οι ταινίες της μιλούσαν για ανθρώπους που είχαν πονέσει, είχαν ζήσει μόνοι τους πολύ, είχαν μαζέψει εμπειρίες από δω κι από κει, είχαν κοιμηθεί στη Δύση και είχαν ξυπνήσει στην Ανατολή. Οι άνθρωποι που θαύμαζε η Χ. ήταν κατά κόρον άνθρωποι με άστατη ζωή, που μέσα από ένα συνεχές προσωπικό τρέξιμο αναζητούσαν τα όριά τους, τον εαυτό τους, άσχετα αν τα έβρισκαν ποτέ. Άνθρωποι ελεύθεροι, με όλη τη σημασία της λέξης. Όλα αυτά θα τα καταλάβαινε ποτέ ο Ψ.; Οι δικές του αναζητήσεις στα μάτια της Χ. έμοιαζαν πολύ πιο «συνετές», πολύ πιο «ισορροπημένες». Μήπως η δική της τύχη να βρει τόσο γρήγορα τον Ψ. ήταν ταυτόχρονα και η ατυχία της. Η σχέση άρχισε να «βαλτώνει» και αυτό που λέμε «καθημερινότητα» άρχισε να πνίγει τη Χ. Μια μέρα έφυγε αποφασισμένη να ζήσει αυτά που νόμιζε ότι μέχρι τότε είχε στερηθεί. Κάποιες σχέσεις κράτησαν πολύ λιγότερο από όσο θα έπρεπε για να θεωρηθούν εμπειρίες και σίγουρο πολύ περισσότερο από όσο τις άντεχε. Της έλειπε ο Ψ. Μετά από λίγο καιρό γύρισε πίσω. Ο Ψ., αν και πληγωμένος, τη δέχτηκε. Στην αρχή τα πράγματα ήταν αλλιώς. Ο Ψ., επειδή την αγαπούσε πολύ, έκανε απεγνωσμένες προσπάθειες να είναι και πάλι καλά μαζί. Το ίδιο κι αυτή. Ταξίδια στο εξωτερικό, δώρα, εκπλήξεις. Ένα χρόνο κράτησε αυτό. Τον επόμενο Σεπτέμβρη η Χ. έφυγε και πάλι μαζί με τα αποδημητικά πουλιά. Η ιστορία επαναλήφθηκε ένα χρόνο μετά. Κι αυτή την φορά η φυγή κράτησε περισσότερο.
Την τρίτη φορά που η Χ. γύρισε πίσω, ο Ψ. δεν την περίμενε πια. «Ο πόνος είχε γίνει φόβος», της είπε και για να πνίξει τον πόνο και το φόβο του είχε καταφύγει σε άλλη αγκαλιά, προφανώς όχι τόσο επιρρεπής στις αποδράσεις. Αν και αγαπούσε την Χ. της έδειξε την πόρτα εξόδου. Μάταια προσπαθούσε αυτή να του δείξει ότι είχε αλλάξει –είχε άραγε;- ότι δεν θα ξανάφευγε ποτέ. Ο Ψ. ήταν αποφασισμένος. «Πάντα κάτι θα σου λείπε. Οι ίδιοι λόγοι θα μας χωρίζουν πάντα».
Τα πάντα είχαν χαθεί η Χ. όμως το ήξερε πια καλά. Ο Ψ. ήταν η ισορροπία της, το αντίβαρό της. Κοντά του ένιωθε δυνατή, τόσο που καμιά φορά νόμιζε ότι μπορεί να κάνει και πράγματα χωρίς αυτόν. Μακριά του όμως; Όπως ακριβώς οι πόλεις είναι οι άνθρωποι που ζουν σ’ αυτές, οι άνθρωποι που αγαπάμε, η οικογένειά μας είναι οι εμπειρίες μας. Άλλοι έχουν πολλές και ασήμαντες, άλλοι λίγες και ικανές να αναταράξουν ουρανοξύστες με την έντασή τους. Ποτέ όμως δεν μπορείς να εκτιμήσεις την αξία μιας εμπειρίας, αν δεν σταθείς μακριά της, αν δεν αφήσεις τον χρόνο να σου δείξει αν την έχεις ανάγκη ή όχι. Κι όλα αυτά που φαινομενικά χωρίζουν τους ανθρώπους είναι κι αυτά που κάνουν το γλυκό να δένει. Τα διαφορετικά συστατικά. Γιατί δεν αγαπάμε επειδή, αγαπάμε παρόλο. Αν κάποιοι άνθρωποι έχουν την ικανότητα να το καταλάβουν αυτό από νωρίς, κάποιοι άλλοι –αν και βαθιά μέσα τους το ξέρουν- αρνούνται να το δεχτούν. Και τότε έρχεται κάτι για να τους το βεβαιώσει. Για να τους δείξει ότι οι άνθρωποι που αγαπάμε, η οικογένειά μας, είναι πιο σημαντικοί από κάθε χαζή εμπειρία που μπορεί να τονώνει τον εγωισμό μας αλλά ξεφουσκώνει πιο γρήγορα κι από μπαλόνι ηλίου. Κι αυτοί οι άνθρωποι που πραγματικά αγαπάμε είναι λίγοι, μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. Και δεν έχουμε την πολυτέλεια να απαρνηθούμε έστω κι έναν από αυτούς. Τι κρίμα που όταν το καταλαβαίνουμε είναι πια αργά.

Μέσα Μαζικής Μόρφωσης

2007-01-10T16:41:00.000Z

Αν από όλη τη ζωή μου μπορούσα να απομονώσω τις στιγμές που έχω περάσει στα μέσα μαζικής μεταφοράς, δεν θα ήταν υπερβολή να πω ότι αυτές θα καταλάμβαναν περίπου το 1/27. Δηλαδή, έναν χρόνο τον έχω περάσει σίγουρα εκεί μέσα. Σε λεωφορεία, τρόλεϊ, τρένα, αργότερα στο μετρό (στον προαστιακό δεν είχα μέχρι τώρα την τιμή, το τραμ το έχω πάρει μόνο μια φορά, οπότε δεν το υπολογίζω) έχω ζήσει τα πάντα: μεθυσμένους να ξερνάνε δίπλα μου, πρεζάκια να βαράνε ένεση, ζευγάρια να πλακώνονται, πορτοφολάδες εν ώρα εργασίας (ευτυχώς, την πλήρωσε ο διπλανός μου). Μια φορά ένας ανώμαλος, καλοκαίρι ήταν, θεώρησε καλό να αρχίσει να τρίβεται από πίσω μου και επάνω μου. Είχε κάψες ο άνθρωπος και χρειαζόταν εκτόνωση. Μια άλλη φορά ένας άλλος που καθόταν απέναντί μου και κάπνιζε μέσα στο τρένο, μου άρπαξε το βιβλίο που διάβαζα και έσκισε το εξώφυλλο του για να σβήσει με αυτό το τσιγάρο του, όταν ο σεκιουριτάς μπήκε για να τον επιπλήξει. Καθώς μάλιστα εκτός των άλλων πάσχω και από ορθοστατική υπόταση έχω λιποθυμήσει τουλάχιστον μία φορά σε καθένα από αυτά (μόνο σε αεροπλάνο δεν έχω λιποθυμήσει ακόμη, αλλά ποτέ δεν είναι αργά).

Όμως εκεί μέσα έχω ζήσει και ωραίες στιγμές. Ένα πρωί που πήγαινα στη σχολή ένα αγόρι που στεκόταν απέναντί μου στο λεωφορείο μου είπε «είσαι το πιο πολύχρωμο πλάσμα που είδα από το πρωί, είμαι σίγουρος ότι η μέρα μου θα πάει πολύ καλά». Ένα άλλο βράδυ μια γριούλα με πετυχαίνει στο τρένο με ρωτάει «θέλεις να σου πω πώς πέρασα την ημέρα μου;» και καταλήξαμε να μιλάμε από το Θησείο μέχρι το Μαρούσι (ενώ εγώ κατέβαινα Άνω Πατήσια). Ένα από τα φιλιά που νοσταλγώ πιο πολύ το έδωσα, πριν χρόνια, ένα βράδυ γυρίζοντας από Φάληρο – Πατήσια.

Οι πιο όμορφες στιγμές μου όμως μέσα εκεί ήταν οι στιγμές που πέρασα με τα βιβλία μου. Επανάληψη της τελευταίας στιγμής για την εξεταστική, εφημερίδες, περιοδικά αλλά κυρίως βιβλία, βιβλία που μου κάνουν κέφι και που είμαι πολύ τεμπέλα, κουρασμένη, αναβλητική ή επιρρεπής στο ποτό για να τα διαβάσω γυρνώντας σπίτι. Μέσα στα μέσα μεταφοράς έχω διαβάσει άπειρα βιβλία από τους «Αδερφούς Καραμαζώφ» μέχρι το «Όχι πια σεξ, μόνο φίλοι». Οι σελιδοδείκτες μου ήταν τα εισιτήρια, ενώ συνήθιζα να υπολογίζω το χρόνο που θα μου πάρει να διαβάσω ένα βιβλίο με τις διαδρομές. Το «Σάββατο Βράδυ στην Άκρη της Πόλης» ήταν 9 φορές η διαδρομή Πατήσια-Πάντειος, η «Ιστορία της Πολιορκίας της Λισσαβόνας» ήταν 12 φορές η διαδρομή Πατήσια – Γέρακας και πάει λέγοντας. Πόσες φορές δεν έχω χάσει τη στάση μου επειδή «ξεχάστηκα» με το βιβλίο στο χέρι... Μια φορά ένα αγόρι που καθόταν δίπλα μου και διάβαζε κι αυτό, μου ζήτησε το βιβλίο μου (θυμάμαι διάβαζα το «Τρυφερή είναι η Νύχτα») και έγραψε στη πρώτη σελίδα του το τηλέφωνό του. Ποτέ δεν πήγαινα πουθενά χωρίς βιβλίο. Μια δυο φορές που το είχα κάνει είχα καταλήξει να διαβάζω ό,τι free press κυκλοφορούσε. Μια φορά μάλιστα το είχα σηκώσει από το πάτωμα.
Τα τελευταία δύο χρόνια έρχομαι στη δουλειά με το αυτοκίνητο. Αυτό σημαίνει ότι οι διαδρομές μου με τα μέσα μαζικής μεταφοράς έχουν σχεδόν μηδενιστεί. Άντε, κανένα πρωινό Σαββάτου μέχρι το κέντρο ή κανένα Κολωνάκι ή Ψυρρή για ποτό όταν οι πιθανότητες να παρκάρω είναι λιγότερες από τις πιθανότητες να βρεθεί τελικά καταρράκτης στον Άρη. Ως εκ τούτου, έχουν μειωθεί πολύ και τα βιβλία που διαβάζω. Στο κρεβάτι προτιμώ να κοιμάμαι ή να πηδιέμαι, στον καναπέ μου κάνει πολύ άβολο. Προτιμώ το πρωί στην κουζίνα με τσιγάρο και καφέ και τα πόδια πάνω στο τραπέζι. Αλλά τις περισσότερες φορές αποκοιμιέμαι και τρέχω να προλάβω να πάω στη δουλειά. Πού καιρός να διαβάσω.
Η μακρόχρονη θητεία μου στα μέσα μεταφοράς μου έμαθε πολλά πράγματα για τους ανθρώπους, την καθημερινότητα. Μπορώ να υπολογίζω πόσα δευτερόλεπτα χρειάζεται η διαδρομή Πατήσια – Μοναστηράκι με το τρένο, από ποια πόρτα πρέπει να βγω στο Μετρό για να «πέσω» κατευθείαν στην έξοδο, πότε ακριβώς περνάει από τη στάση μου το Α8 και το 3. Κυρίως όμως έμαθα πόσο σημαντικό είναι το κάθε δευτερόλεπτο. Προλαβαίνω ακόμη μια σελίδα μέχρι την επόμενη στάση;

Adios

2006-12-07T15:53:00.000Z

Hasta luego Κωστή

5 + 1 πράγματα που συμβαίνουν μόνο όταν είσαι ερωτευμένος

2006-12-07T15:36:00.000Z

1. H πολυλογού του διπλανού γραφείου ξαφνικά μοιάζει περισσότερο συμπαθητική και λιγότερο πολυλογού.
2. Το άκουσμα του ονόματός σου από το αντικείμενο του έρωτά σου αποκτά αυτομάτως μια πολύ ιδιαίτερη χροιά που προκαλεί ένα αδιευκρίνιστο μούδιασμα στον φλοιό σου, την οποία σου αρέσει να αποκαλείς ανατριχίλα.
3. Η δυνατότητα επικέντρωσής σου στην σελίδα του βιβλίου που διαβάζεις σε βάζει σε σοβαρές σκέψεις ως προς την αντιληπτική σου ικανότητα. Η αναλογία είναι μία σελίδα/ μισή ώρα.
4. Ένα ακαθόριστο αλλά ορατό χαμόγελο συνοδεύει το άκουσμα της είδησης της καταστροφικής πλημμύρας στη Νέα Ορλεάνη από την παρουσιάστρια του κεντρικού δελτίου ειδήσεων. Το ίδιο ηλίθιο χαμόγελο συνοδεύει το άκουσμα κάθε είδησης.
5. Η μέχρι πρότινος ανύπαρκτη σχέση σου με τα ζώδια περνάει την καλύτερή της φάση. Πιάνεις τον εαυτό σου να παρακολουθείς τις συζητήσεις των άλλων σχετικά με τα χαρακτηριστικά των ζωδίων, ενώ φτάνεις ακόμα και στο σημείο να διαβάζεις τα ζώδια της εφημερίδας (αυτό κυρίως οι «τελειωμένες» περιπτώσεις)
+1. Κοιμάσαι και τρως λιγότερο, καπνίζεις και πίνεις περισσότερο.

Ανώνυμη Ανωνυμοφοβική

2006-10-19T08:19:00.000Z

Αν υπάρχει ένα πράγμα στο οποίο είμαι πραγματικά πολύ κακή, αυτό είναι το να θυμάμαι ονόματα. Μπορεί να έχω δει έναν άνθρωπο δεκάδες φορές, να μου έχει συστηθεί άλλες τόσες κι εγώ να επιμένω να μην συγκρατώ το όνομά του. Γι αυτό ακριβώς το λόγο έχω σκαρφιστεί ένα εκατομμύριο ηλίθια κόλπα με τα οποία εκμαιεύω ονόματα χωρίς ποτέ να ξεστομίσω την άχαρη ερώτηση «πώς είπαμε ότι σε λένε;». (Κάποια στιγμή, όταν δεν θα βαριέμαι θα γράψω post με αυτό). Αυτή η επιλεκτική αμνησία μου δεν είναι όμως καθόλου ένδειξη σνομπισμού ή αφηρημάδας. Στην αρχή δικαιολογώντας τον εαυτό μου παρέθετα ένα τσιτάτο του Μπόρχες «Αυτός που τα θυμάται όλα ζει μια φρικτή ζωή». Προσπαθώντας να την αιτιολογήσω, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι την ώρα που ένας άνθρωπος μου συστήνεται, εγώ επικεντρώνω το ενδιαφέρον μου στο πόσο θερμή ήταν η χειραψία μας, πόσο ειλικρινές μου ακούστηκε το «χάρηκα» ή το χαμόγελό του και γενικά σε άλλα τέτοια θέματα κινησιολογίας ή εκφραστικότητας. Αν η ενέργεια (όπως λένε τώρα τελευταία) που θα πάρω από αυτόν τον άνθρωπο είναι θετική τότε θα ξαναρωτήσω αυτόν τον άνθρωπο το όνομά του. Αυτή όμως θα είναι η τελευταία φορά. Μετά θα το θυμάμαι.
Υπάρχουν δεκάδες άνθρωποι με τους οποίους μιλώ σχεδόν καθημερινά –οι περισσότεροι στη δουλειά μου- των οποίων το όνομα επιμένω πεισματικά να μη θυμάμαι. Και το χειρότερό μου φυσικά είναι όταν πρέπει εγώ να τους συστήσω σε κάποιον τρίτο (εκεί έχω σκαρφιστεί άλλους τρόπους). Μπορεί να ακούγεται σκληρό, αλλά για μένα οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν καμία υπόσταση. Για μένα υπόσταση αποκτά κάποιος από τη στιγμή που έχει όνομα και εσύ το θυμάσαι. Ακόμα κι αν αυτό το «όνομα» είναι ψευδώνυμο σε ένα blog. Γι αυτό κι όταν συγκρατώ ένα όνομα από την αρχή μιας γνωριμίας, το θεωρώ σημάδι.
Αντίστροφα, οι άνθρωποι που μιλούν, γράφουν, τραγουδούν, παίζουν κλπ. κάτω από την ταμπέλα «Ανώνυμος» πάντα με φόβιζαν. Ποτέ δεν έχω στείλει ανώνυμη επιστολή, ποτέ δεν έχω κάνει ανώνυμη καταγγελία (τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον δεν έχω κάνει γενικά καμία καταγγελία), ποτέ δεν έχω αφιερώσει κάτι, ποτέ δεν έχω δημοσιεύσει κάτι (ούτε comment ασφαλώς) ως «ανώνυμος», ποτέ δεν έχω πάρει κάποιον τηλέφωνο από απόκρυψη. Ακόμη και το πρώτο ερωτικό γράμμα που έστειλα σε ηλικία εννιά ετών στον συμμαθητή μου τον Χάρη (πραγματικό ρόλο στη ζωή κάποιου παίζουν οι άνθρωποι που όσα χρόνια κι αν περάσουν θυμάσαι πάντα το όνομά τους) το υπέγραψα ολογράφως και έβαλα και δύο καρδούλες στο τελείωμα. Ακόμη και οι τοίχοι στα Εξάρχεια με τα συνθήματα με την υπογραφή «Ανώνυμος» μου άφηναν πάντα κάτι το ανεκπλήρωτο, ημιτελές. Βρίσκω ότι ακόμη και τα ψευδώνυμα κρύβουν πίσω τους μια δική τους μεγάλη δύναμη. Όταν διαβάζω ένα ψευδώνυμο ασυνείδητα μπαίνω στη διαδικασία να φανταστώ διάφορα γι αυτόν που το έγραψε. Αν είναι ξανθός ή μελαχρινός, αν είναι άντρας ή γυναίκα, αν το πρωί, πριν φύγει για τη δουλειά ξυπνάει πιο νωρίς για να φάει κορν φλέικς και να πιει γαλλικό καφέ ή απλώς πλένει τα δόντια του και φεύγει, και άλλα τέτοια χαζά. Από την άλλη, μπροστά στη θέα της λέξης «ανώνυμος» μπλοκάρω, αποσυντονίζομαι, μουδιάζω. Ο ανώνυμος είναι ο εχθρός μου. Κι αν υπάρχει ένα πράγμα σε αυτή τη ζωή για το οποίο πιστεύω ότι αξίζει να παλέψει κανείς είναι να έχει υπόσταση. Είτε αυτή αρέσει. Είτε όχι.

ΥΓ. Αυτό το post το έγραψα γιατί πραγματικά έχω βαρεθεί τα ανώνυμα comments όπου κάθε κομπλεξικός ηλίθιος μπαίνει και γράφει τις μαλακίες του. Κι όχι μόνο στο δικό μου blog, αλλά και σε άλλα. Διευκρινίζω ότι δε με ενοχλεί να με βρίζουν. Ίσα ίσα, γουστάρω. Αλλά θέλω αυτός που με βρίζει να έχει μια μορφή. Έστω αυτή που του δίνω εγώ.

Ομοιοκαταληξία (και παρήχηση του άλφα)

2006-10-12T11:49:00.001Z

Η Μαύρη Ντάλια είχε τα μαύρα της τα χάλια.

I' m only happy when it rains

2006-09-20T10:42:00.000Z

Δεν ξέρω γιατί αλλά πάντα μου άρεσε να ακούω jazz με βροχή. Σήμερα βρέχει. Πολύ. Ραντεβού στο City Link.

Το μωρό της Ρόζμαρι

2006-09-19T15:03:00.000Z

Στην Καλιφόρνια υπάρχει νόμος που λέει ότι όποιος πηδιέται με το Σατανά πρέπει οπωσδήποτε να φοράει προφυλακτικό. Η Ρόζμαρι σε ποια πολιτεία πηδιόταν;

Απορία

2006-09-14T10:45:00.000Z

Αν είναι σωστό αυτό που λένε ότι το γιαλί αν σπάσει δεν ξανακολλάει, γιατί τα βιτρό, που μοιάζουν με πολλά κομμάτια γιαλί ενωμένα είναι τα καλύτερα και τα πιο ανθεκτικά;

P.S. Why does my heart feel so bad?

Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985

2006-09-11T12:06:00.000Z

Δεν είναι πολύ καλή μέρα σήμερα. Πριν αρκετές μέρες πήρα αυτό το mail. Αν και δεν είμαι καθόλου του στιλ "κάθε πέρσι και καλύτερα" συμφωνώ με πολλά. Αφιερωμένο...

"H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές
γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο
ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί... "

Ημερολόγιο καταστρώματος

2006-07-27T10:54:00.000Z

Νομίζω ότι οι άνθρωποι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Σε αυτούς που όταν ταξιδεύουν με το καράβι κάθονται στην πλώρη και σε αυτούς που κάθονται στην πρύμνη. Αυτοί που κάθονται στην πλώρη είναι κατά βάση πιο αισιόδοξοι, πιο ανοιχτή στις προκλήσεις, πιο έτοιμοι για νέες περιπέτειες. Ακόμη κι όταν όλα πάνε στραβά προτιμούν να κοιτάζουν μπροστά και να βλέπουν αυτό που ανοίγεται μπροστά τους. Αυτοί πάλι που προτιμούν την πρύμνη σκέφτονται πολύ συχνά το παρελθόν, αναπολούν και προβληματίζονται, αργούν να πάρουν αποφάσεις, είναι πολύ συναισθηματικοί, κλαίνε εύκολα και φοβούνται να δουν το μέλλον κατάματα.

Ps. Όλα αυτά βέβαια ακυρώνονται στα δρομολόγια του Αυγούστου, όπου απλά κάθεσαι όπου βρεις. Και φυσικά μπορεί τίποτα από αυτά να μην ισχύει. Απλά βαριέμαι απίστευτα και αύριο είναι η τελευταία μου μέρα στη δουλειά πριν τις διακοπές...

Το χρονικό ενός one night stand

2006-06-07T08:00:00.000Z

Θαυμάσιο αν νικήσω το γήινο πάθος μου,
Αλλά κι αν δεν τα καταφέρω
Θα ΄χω γνωρίσει την ευτυχία.

Λ. Τολστόι (Άννα Καρένινα)

Σε ρωτάει αν θες να πιεις κάτι. Πάντα κάπως έτσι ξεκινάει. Νωρίτερα έχει καθίσει σε μια γωνία του μπαρ και σε έχει σκανάρει από πάνω μέχρι κάτω. Εσύ τον έχεις δει από ώρα κι έχεις αφήσει τις φίλες σου να συζητάνε μόνες τους για τον Κωσταντή Σπυρόπουλο και για τα νέα mules που έχει φέρει το Rollini. Ανά δίλεπτο – όχι συχνότερα, μην σε περάσει για καμιά λυσσασμένη- γυρίζεις προς το μέρος του και τον κοιτάζεις ίσα στα μάτια σαν να τον προκαλείς σε παιχνίδι σκάκι. Έπειτα το αόρατο τζάμι που σας χωρίζει σπάει. Αρπάζει το αόρατο γάντι που του έχεις μόλις πετάξει και έρχεται προς το μέρος σου φέρνοντας μαζί του όλη την αύρα της επιτηδευμένα, ανεπιτήδευτης γοητείας, της ανεμελιάς και του τυχαίου. Χαμογελάει. Με αυτό το βλέμμα που μια γκόμενα του είπε κάποτε να φοράει πιο συχνά γιατί του πάει, ή που τέλος πάντων έτσι νομίζει. «Θα πιεις κάτι;» σε ρωτάει. Και στην ουσία, αυτό που σε ρωτάει είναι αν θα πεις κάτι. Κάτι που να κάνει τον ένα να ανεχτεί ευχάριστα την παρουσία του άλλου μέχρι το επόμενο πρωί. Ψάχνετε και οι δύο έναν καλό λόγο που θα σας κρατήσει μαζί μέχρι το ξημέρωμα και θα κάνει τα σεντόνια να μυρίσουν λίγο όπως τα σεντόνια που περιγράφουν οι γάλλοι ρομαντικοί του 19ου αιώνα ανάμεσα σε ιστορίες με κοκότες, μπουντουάρ και μονομαχίες.
Οι κοινότυπες ερωτήσεις (πώς σε λένε, μένεις εδώ κοντά, έρχεσαι συχνά εδώ, με τι ασχολείσαι κλπ) και τα ποτέ διαδέχονται το ένα το άλλο την ώρα που η προσπάθειά σου να γίνεις λίγο πιο πνευματώδης απ’ ό,τι συνήθως μοιάζει με την προσπάθεια του δυσλεκτικού να γράψει σωστά τη λέξη «μηνιγγίτιδα». Ευτυχώς τουλάχιστον αυτός δεν είναι περισσότερο νηφάλιος για να σου πει με σιγουριά αν τα καταφέρνεις.
Μετά από αυτό το αναγνωριστικό παιχνίδι επικρατούν μερικά λεπτά αμηχανίας –ιδιαίτερα αν δεν εξασκείς συχνά το άθλημα. Σου αρέσει ο τρόπος που γελάει με τα αστεία σου (το ίδιο αστείο δεν συγκινεί ποτέ κανέναν από την παρέα σου, αλλά έχεις πολύ πιο σημαντικά πράγματα να κάνεις από το να αναρωτηθείς αν αυτός θέλει να φανεί ευγενικός ή οι άλλοι είναι κομπλεξικοί), αυτή η κάθετη γραμμή στο πιγούνι του και ο τρόπος που ανασηκώνει τον σκελετό των γυαλιών του κάθε που σου μιλάει, αλλά σου τη σπάει ο τρόπος που κοιτάζει το ντεκολτέ σου λες και από εκεί πρόκειται να ξεπηδάει το φλεγματικό σου –νομίζεις- χιούμορ. Αλλά το προσπερνάς γιατί η ματαιόδοξη πλευρά του εγώ σου σού λέει ότι το χρειάζεται. Γελάς κι εσύ με τα δικά του αστεία (αν και κάπως πολυφορεμένα) και το γέλιο σου απλώνεται στο χώρο όπως και τα ρινίσματα σιδήρου πάνω στο χαρτί αν του βάλεις από κάτω έναν μαγνήτη. Οι άνθρωποι τριγύρω σου σε αφήνουν αδιάφορο. Το μυαλό σου, το κορμί σου, οι ελπίδες σου είναι στραμμένες σε αυτόν τον κύριο και στο ποτήρι που στρέφει προς το μέρος σου σε συνδυασμό με το γεμάτο υποσχέσεις βλέμμα του.
Προς στιγμήν ξεχνάς πώς σε λένε, ποια είσαι, τις φίλες σου που σε περιμένουν στο μπαρ και το ύφος τους που δείχνει ότι δεν θα σε περιμένουν πολύ, τον Γ. που δεν σε πήρε τηλέφωνο («δεν θα ξαναπάρει ο καριόλης, θα του δείξω εγώ τι θα πει φτύσιμο»). Παίρνεις αυτό το ύφος της γυναίκας που θέλει πολύ να πιστέψει, να προκαλέσει, να ερεθίσει, να μείνει στο μυαλό σου.
Το ποτό έχει ήδη αρχίσει να κάνει τη δουλειά του, έτσι λίγες ώρες μετά όταν αυτός σου προτείνει να πάτε «κάπου πιο ήσυχα» εσύ απαντάς «ναι» με την ίδια φυσικότητα που θα απαντούσες «ναι» αν σου έλεγε «ωραίο καιρό κάνει σήμερα». Πετάς μια γελοία δικαιολογία στις φίλες σου ότι τάχα δεν αισθάνεσαι και πολύ καλά (μην σε περάσουν και για πουτάνα που πηδιέσαι με τον πρώτο τυχόντα από το πρώτο βράδυ) και την κάνεις μαζί του.
Η επόμενη σεκάνς παίζεται λίγες ώρες σπίτι του ή σπίτι σου (ευτυχώς που είχες σκεφτεί να αλλάξεις τα σεντόνια, ρεζίλι θα γινόσουν στον ξένο άνθρωπο). Χωρίς φιοριτούρες, χωρίς παράτες, χωρίς όρκους αιώνιας πίστης και αφοσίωσης. Παρόλο που δεν γνωρίζεις καθόλου το γυμνό σώμα που έχεις απέναντί σου κάνεις όλες τις σωστές κινήσεις λες και μια αόρατη δύναμη από αυτές που αγαπούν τα μεγάλα λάθη και τις μεγάλες στιγμές σού κατευθύνει τα χέρια και αφήνει τα δαχτυλικά σου αποτυπώματα εκεί ακριβώς που πρέπει. «Δεν θα υπάρξει αύριο» σκέφτεσαι και η σκέψη αυτή αντί να σου κόβει την ορμή σε οπλίζει με ακόμη μεγαλύτερο πείσμα. Αυτό στη χειρότερη περίπτωση. Γιατί στην καλύτερη δεν σκέφτεσαι απολύτως τίποτα. Δεν μιλάς και πολύ –λίγο από συστολή, λίγο από την ελαφριά ζαλάδα- νιώθεις να περπατάνε μυρμήγκια πάνω στο κορμί σου κι ύστερα έρχεται ένα μούδιασμα που παρακαλάς όμως να κρατήσει όσο πάει πιο πολύ. Οι παλμοί πέφτουν, τα σφιχτοδεμένα χέρια χαλαρώνουν και τότε μόλις αρχίζεις να καταλαβαίνεις τον ιδρώτα στο μέτωπο και το λαιμό σου. Η δεύτερη φορά, λίγα λεπτά μετά, είναι πιο χαλαρή, πιο συντροφική θα έλεγες, αν βέβαια νομιμοποιείσαι να την αποκαλείς έτσι. Εδώ τα λόγια είναι περισσότερα, ο ηθοποιός αρχίζει να μαθαίνει σιγά σιγά τις ατάκες του. Κι όπως συμβαίνει με τις τραγωδίες, μετά την κορύφωση έρχεται η κάθαρση. Μόνο που καθυστερεί λίγο μέχρι να επιστρέψεις σπίτι με το ταξί, αφού επέμενες ότι δεν υπήρχε λόγος να σε γυρίσει αυτός. Η κάθαρση γίνεται στο μπάνιο σου με αφροντούζ και σφουγγάρι και με ένα μικρό χαμόγελο καθώς θυμάσαι τα τελευταία σας λόγια. «Δώσε μου το τηλέφωνό σου να κανονίσουμε καμιά φορά», «Θα τα ξαναπούμε σίγουρα» και ξέρεις ότι αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Κι ενώ προσπαθείς με κόπο να ανακαλέσεις στο μυαλό σου την περίεργη προφορά του (τραβούσε πολύ το «τ» ή ήταν ιδέα σου;) κοιτάς το ρολόι στο κινητό σου. Αν δεν σε κρατήσουν οι τύψεις ξάγρυπνη, θα προλάβεις να κοιμηθείς μια ώρα πριν φύγεις για τη δουλειά.

Μυστικά και ψέματα

2006-06-02T11:20:00.000Z

Όχι δεν θα γράψω κάτι βαρύγδουπο για τον γκόμενο που με παράτησε, τον Ερμή που είναι ανάδρομος, τα σενάρια συνομωσίας κατά ή υπέρ της κυβέρνησης. Για την ομώνυμη ταινία του Μάικλ Λι θέλω να πω κάτι που την είδα χτες -το ξέρω, ντροπή μου, έπρεπε να το είχα κάνει νωρίτερα- και τη βρήκα πραγματικά υπέροχη. Απλή, low budget, to the point, ανθρώπινη και βαθιά συγκινητική. Έκλαψα πολύ αλλά το φχαριστήθηκα. Από τις ταινίες που σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο. Θέλω κι άλλες τέτοιες.

De puta madre

2006-05-15T16:15:00.000Z

Όποιος ξέρει πώς λέγεται η πολυθρόνα στα Ισπανικά, είναι από σήμερα εχθρός μου. Μου έπεσε σήμερα το πρωί (ωραία ξεκίνησε η μέρα) στις προφορικές εξετάσεις των Ισπανικών και φυσικά δεν ήξερα. Άσε που είχα ιδρώσει. Ούτε βεδουίνα να μουν που κάνει σεξ στη Σαχάρα. Θα αρχίσω να πιστεύω ότι είμαι πολύ μεγάλη για τέτοιες συγκινήσεις. Fucking Θερβάντες

Ευτυχία είναι...

2006-05-08T14:32:00.000Z

Να επιστρέφεις ξημερώματα από παραλιακή, να κατουριέσαι τρελά και, ως εκ θαύματος να μην έχει καθόλου κίνηση στη Βουλιαγμένης.

Τι πετρέλαιο, τι Πετρέλης

2006-05-04T15:44:00.000Z

Άν έχεις φρικάρει για το πόσο έχει πάει η τιμή του βαρελιού στο πετρέλαιο, ηρέμησε. Υπάρχουν και χειρότερα. Ξέρεις πόσο έχει πάει η τιμή του μπουκαλιού στον Πετρέλη;

Όλοι οι άνθρωποι που ξέρω

2006-05-02T11:47:00.000Z

Οι άνθρωποι που γνωρίζουμε είναι οι σκέψεις μας. Και το αντίστροφο. Υπάρχουν φορές που όταν κάνω κάποια πράγματα της καθημερινότητάς μου, σχεδόν μηχανικά φέρνω στο μυαλό μου συγκεκριμένους ανθρώπους. Εσύ;

Κάθε φορά που σκέφτομαι τι φαγητό να μαγειρέψω αύριο (σπάνια), σκέφτομαι τη μαμά μου.
Κάθε φορά που βλέπω τη Ριζ Γουίδερσπουν σκέφτομαι τη Χριστίνα
Κάθε φορά που μυρίζω ψημένο μπέικον σκέφτομαι τη Λίλη
Κάθε φορά που περνάω από την ΑΣΟΕΕ σκέφτομαι τη Φωφώ.
Κάθε φορά που πλησιάζω το χωριό μου σκέφτομαι τη γιαγιά μου.
Κάθε φορά που περπατάω στα πλακάκια του πεζοδρομίου που είναι για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, σκέφτομαι τον Παύλο.
Κάθε φορά που ακούω Νίνα Σιμόν σκέφτομαι τον Γιώργο.
Κάθε φορά που πηγαίνω στην Ίντριγκα σκέφτομαι τον Τάσο
Κάθε φορά που πηγαίνω για ψώνια και ανακαλύπτω ότι έχω ξεμείνει από λεφτά σκέφτομαι τη Μαρία
Κάθε φορά που περνάω από το Revenge of Rock σκέφτομαι το Θεοδόση
Κάθε φορά που βλέπω κοκκινομάλλες σκέφτομαι τη Νίκη.
Κάθε φορά που γράφω κάτι βιαστικά και μετά δεν μπορώ να καταλάβω τα ίδια μου τα γράμματα, σκέφτομαι τον μπαμπά μου
Κάθε φορά που είμαι πεσμένη και θέλω να χαμογελάσω σκέφτομαι το Νίκο

The whole of the fool

2006-03-30T18:46:00.000Z

Αυτός που είπε πρώτος ότι η βλακεία είναι ανίκητη, σίγουρα γνώριζε κάποιους από τους συναδέλφους μου.

Ο βασιλιάς κι εγώ

2006-03-24T10:21:00.000Z

Ο Prince Uzuku γεννήθηκε στην Γκάνα το 2000. Είναι το τελευταίο από τα έξι παιδιά μιας οχταμελούς οικογένειας. Είναι χριστιανός και πηγαίνει στο σχολείο. Η οικογένειά του είναι από τις λίγες "τυχερές", αφού καλλιεργεί ένα μικρό κομμάτι γης και βρίσκεται κοντά (απέχει "μόλις" 500 μέτρα) σε πηγή πόσιμου νερού. Όμως όταν ένα μέλος της οικογένειας του Prince αρρωστήσει και χρειαστεί ιατροφαρμακευτική περίθαλψη τα υπόλοιπα μέλη πρέπει να τον μεταφέρουν με τα πόδια σε μια απόσταση 5 χιλιομέτρων, αφού εκεί βρίσκεται το κοντινότερο ιατρικό κέντρο.
Πριν δέκα ημέρες περίπου έβαλα την φωτογραφία του Prince μέσω της Action Aid. Στα χαρτιά της οργάνωσης είμαι "ανάδοχη μητέρα" του. Δύο φορές το χρόνο ή και συχνότερα θα παίρνω φωτογραφία του Prince αλλά και γράμμα με τα νέα του. Αν θέλω μπορώ κι εγώ μέσω της Action Aid να του στείλω ένα γράμμα όπου θα του μιλάω για μένα και την οικογένειά μου. Φυσικά δεν θεωρώ τον Prince "παιδί" μου. Όμως χτες το βράδυ τον είδα στον ύπνο μου. Και ελπίζω να είναι καλά.

p.s. Αν δεν έχετε δει την υπέροχη ταινία του ελληνοαμερικανού σκηνοθέτη Πέιν "About Schmidt" να το κάνετε. Όσοι την έχουν δει καταλαβαίνουν τη σχέση.

10 πράγματα που πρέπει να έχεις μαζί σου σε περίπτωση χωρισμού

2006-03-14T10:14:00.000Z

1. Κινητό τηλέφωνο
2. Πιστωτική κάρτα
3. Την κάρτα του κομμωτηρίου ή (εναλλακτικά) το τηλέφωνο του πρώτου τυχόντα
4. Οτιδήποτε εύθραυστο
5. Πολύ δουλειά για το σπίτι
6. Χαρτομάντηλα
7. Τσιγάρα
8. Το "fool for your loving" των Whitesnake στο mp3 player σου.
9. Τη φωτογραφία του
10. Ένα στυλό

Μ - day

2006-03-13T17:04:00.001Z

Αν η σημερινή ημέρα είχε soundtrack, αυτό θα ήταν το Manic Monday.

Έσω έτοιμη

2006-03-10T11:08:00.000Z

Κορίτσια, ετοιμαστείτε. Η 20η Μαρτίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα Πίπας Το ξέρω, είναι μια βρώμικη δουλειά αλλά κάποιος πρέπει να την κάνει. www.steakandbjday.com

Έρωτας δια της ατόπου

2006-03-09T15:25:00.000Z

Τον τελευταίο καιρό κάνω ένα μικρό τεστ στους φίλους μου και τους γνωστούς μου. Ρωτάω όσους από αυτούς είναι ζευγαρωμένοι τι ακριβώς ήταν εκείνο που τους τράβηξε στον άλλο ώστε να προχωρήσουν στη σχέση. Με άλλα λόγια τι είναι αυτό που τους δένει με τον άλλο. Ε, λοιπόν, τα αποτελέσματα είναι πιο απογοητευτικά και από την πορεία της Εθνικής στα προκριματικά του μουντιάλ. Οι περισσότερες φίλες μου μου δίνουν απαντήσεις του τύπου «γιατί δεν είναι τo ένα, γιατί δεν είναι το άλλο, γιατί δεν κάνει αυτό όπως οι περισσότεροι άνδρες, γιατί δεν ήταν σαν το Βαγγέλη που με απατούσε» και πολλά άλλα παρόμοια. Στην αρχή επέμενα και διευκρίνιζα: «δεν σε ρωτάω τι δεν είναι ο φίλος σου αλλά τι είναι αυτό που σου άρεσε πάνω του, τι είναι αυτό που σε έκανε να τον βγάλεις από το τσουβάλι με τους μαλάκες και να τον βάλεις στη ζωή σου και το κρεβάτι σου». Και πάλι οι ίδιες αδιάφορες απαντήσεις. Κάτι ανάλογο φαντάζομαι ότι γίνεται και με τους άντρες.
Τι γίνεται; Ξεχνάμε για ποιον λόγο ερωτευόμαστε; Ή μήπως δεν ερωτευόμαστε και απλά παραμυθιάζουμε τους εαυτούς μας συμβιβαζόμενοι με σχέσεις της πλάκας; Με σχέσεις που πάνε για ύπνο μόλις τελειώσει το reality ή το dvd. Με σχέσεις που γίνονται μόνο και μόνο για να έχεις ένα date κάθε Σάββατο βράδυ και για να μην πηγαίνεις στα reunion με τους παλιούς συμμαθητές μόνος. Έχουμε γίνει λοιπόν τόσο ολιγαρκείς που η σημαία μας είναι πλέον το «μη χείρον βέλτιστο;» ή μήπως από το ολότελα καλός και ο Παναγιώτης;

Συγχαρητήρια

2006-03-09T10:27:00.000Z

Διάβασα χτες στα Νέα ότι αν πληκτρολογήσεις στο Google τη λέξη "ληστές" το πρώτο αποτέλεσμα που βγαίνει είναι το επίσημο site του OTE. Το τσέκαρα και είναι πράγματι έτσι. Εσείς που το κάνατε το ξέρετε ήδη. Ομολογώ ότι δεν το ήξερα. Συγχαρητήρια παιδιά. Keep up the good work.

Εθνική (οδός) Έλλάδος

2006-03-07T12:11:00.000Z

Μετά τις τόσες ώρες που πέρασα χθες στην εθνική οδό Αθηνών Πατρών, θα κάνει αρκετές μέρες για να μου λείψει το αυτοκίνητο.

Brokeback mountain

2006-03-03T14:40:00.000Z

Ίσως σε άλλη περίπτωση να με ενδιέφερε να παρακολουθήσω δύο καλλίγραμμους αγελαδάρηδες να κυλιούνται στα στάχια της αμερικανικής Άγριας Δύσης. Plus ότι κάποτε λάτρεψα τον Ντόνι Ντάρκο και τα Πικρά Φεγγάρια (υπάρχει μια σκηνή εκεί με τη Σούζαν Σάραντον που δεν θα την ξεχάσω ποτέ). Όλη αυτή όμως η αναίτια συσπείρωση της guy community και η μεταφορά της guy parade στα multiplex μου χτυπάει στα νεύρα. Υποπτεύομαι ότι είναι μια απλώς ωραία ταινία που κάποιοι κομπλεξικοί -οι οποίοι το μεσημερί τρώνε με τους γονείς τους και την γκόμενα καμουφλάζ για να μην ταραχτεί η μαμά, και το βράδυ ντύνονται αμαζόνες στο Τέσσερα- την μετέτρεψαν σε λάβαρο των guy αισθημάτων τους. Μάλλον θα τη δω στο video.

Τριήμερο ante portas

2006-03-03T10:45:00.000Z

Τελικά αυτό που με εκνευρίζει με τις αποκριές δεν είναι τόσο αυτές οι γελοίες μεταμφιέσεις και ο χαρτοπόλεμος, όσο το soundtrack της. Για να μην σχολιάσω αυτή την εμμονή με τους βραζιλιάνικους κώλους. Προσοχή σε όσους ταξιδέψουν με το αυτοκίνητο στην εθνική. Κυκλοφορούν πολλοί καρνάβαλοι εκεί έξω. (81 και σήμερα)

Πάολο του Κόλου

2006-03-01T16:52:00.000Z

Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, όλο το σύμπαν κάνει την πάπια.

Αυξήσεις

2006-03-01T14:01:00.000Z

Από αύριο αυξάνεται η τιμή των εισιτηρίων σε τρένα, μετρό και λεωφορεία. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση δεν θα μου καιγόταν καφρί.(83 και σήμερα)

Στρουμφο-γκρινιάρα

2006-03-01T10:55:00.000Z

Μου τη δίνουν οι απόκριες...

Ανία

2006-02-28T15:24:00.000Z

Πρόσφατα διάβασα κάπου "ανιαρή ζωή είναι αυτό που μεσολαβεί ανάμεσα σε δύο ταξίδια". Εγώ λοιπόν τώρα ζω ανιαρή ζωή. Κι όχι τίποτα άλλο το επόμενο ταξίδι είναι σε τέσσερις μέρες. Πώς θα περάσει ο καιρός μέχρι τότε;

Happy birthday

2006-02-28T13:07:00.001Z

Χρόνια πολλά, αδελφούλα! (84 και σήμερα)

Countdown

2006-02-27T16:53:00.000Z

85 και σήμερα (χωρίς αυτοκίνητο)

Μήνες χωρίς αυτοκίνητο

2006-02-24T14:47:00.000Z

Χθες το βράδυ γυρίζοντας από κλαμπάκι του κέντρου, μου έκαναν αλκοτέστ. Το αποτέλεσμα ήταν να μου αφαιρέσουν το δίπλωμα για τρεις μήνες. Δυστυχώς δεν έχω βίσμα στην Τροχαία ή το υπουργείο μεταφορών. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν ότι τώρα θα πρέπει να παίρνω τα μέσα μεταφοράς για να πηγαίνω στη δουλειά. Έτσι δεν θα ακούω τον Τζούμα το πρωί, δεν θα βάζω τα cd που μου αρέσουν γυρνώντας από το γραφείο και δεν θα οδηγώ μόνη μου τα βράδια που μου αρέσει τόσο πολύ. Κάπου είχα διαβάσει ότι η μεγαλύτερη αποτυχία είναι να αποκτάς συνήθειες. Είμαι αποτυχημένη. Μου λείπει το αυτοκίνητό μου.

Crisis management

2006-02-22T12:41:00.000Z

Ο καλύτερος τρόπος για να ξεπεράσεις έναν χωρισμό είναι να σε απολύσουν την επόμενη μέρα από τη δουλειά σου.

Αντικειμενική γνώμη (μου)

2006-02-15T12:29:00.002Z

Δεν έχει αλλάξει κάτι. Ο Βασίλης Αλεξάκης εξακολουθεί να είναι ο πιο ενδιαφέρων έλληνας συγγραφέας που έχουμε σήμερα. Ακόμη κι αν (ή μήπως επειδή; δεν ζει στην Ελλάδα.

ET

2006-02-15T10:09:00.000Z

Υπάρχει τρόπος να μην νιώσεις και του χρόνου εξωγήινος την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Να μην ανοίξεις τηλεόραση και να μην περάσεις από τα εμπορικά.

Greetings

2006-02-15T09:56:00.000Z

Καλημέρα κοινότητα